De officiële term is 'buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand' (Babs). Ambtenaren die bij de gemeente werken en zich bezig houden met huwelijken zijn ook trouwambtenaar. Maar ik noem mijzelf gewoon trouwambtenaar. De officiële term vind ik te zwaar klinken.
De belangrijkste voorwaarde is dat je ervaring hebt met spreken in het openbaar. Mijn ervaring als radiojournalist heeft mij geholpen om trouwambtenaar te worden. Ik maakte een aantal huwelijken mee waarbij ik bedacht hoe ik het anders zou doen. Ik heb toen open sollicitaties gestuurd in de omgeving van mijn woonplaats en werd aangenomen. De functie van trouwambtenaar wordt vaak bezet door mensen die in de gemeenteraad zitten. Die combineren hun werk als gemeenteraadslid met dat van trouwambtenaar.
Combineer jij het ook of ben je full-time trouwambtenaar?Dat ligt er aan wat het bruidspaar zelf wil. Bij de meeste huwelijken heb ik vooraf een gesprek met het bruidspaar. Ongeveer twee weken vantevoren krijg ik de gegevens over het bruidspaar toegestuurd. Overigens kan het paar via de website van de gemeente Den Haag zelf een trouwambtenaar uitzoeken. Iedere ambtenaar heeft namelijk zijn of haar eigen stijl. Ik krijg wel eens 'verzoekhuwelijken'. Die verzoeken worden altijd ingewilligd.
Bij het invullen van het papierwerk geven bruidsparen vaak wel aan of ze een toespraak willen of niet. Als dat niet het geval is wil het paar meestal alleen formeel en snel trouwen. Daar kun je niet zoveel aan voorbereiden. Het minimale is dat ik het dossier haal en officieel vraag of de in het dossier vermelde getuigen aanwezig zijn. Ik spreek dan de huwelijksformule uit en dan zijn ze in de echt verbonden. Ook als ze geen toespraak willen vertel ik iets over de locatie. Je kunt heel lang doorgaan over een locatie dus ik hou het kort en bondig. Ik probeer vooral de verhalen rond de locatie te vertellen, dus niet de droge geschiedenis. En ik noem wat citaten van schrijvers over het huwelijk. Bijvoorbeeld 'In een gelukkig huwelijk zie je de kleuren van het leven door in elkaars ogen te kijken' van André Maurois (Frankrijk 1885-1967).
Als het paar wel een toespraak wil dan maak ik daar extra werk van. Ik vraag hoe ze elkaar hebben ontmoet, hoe ze verkering hebben gekregen, wat de hoogtepunten in hun relatie zijn, waaruit blijkt dat ze als team goed functioneren, welke positieve verandering ze hebben doorgemaakt en wat vaak heel leuk is om te horen: hoe het huwelijksaanzoek tot stand is gekomen. De toespraak zet ik op papier. Bij het ene paar ben ik daar vijf uur mee bezig, bij het andere paar maar anderhalf uur. Gedurende de voorbereidingstijd kunnen ze altijd bellen met welke vraag dan ook. Vaak is het wel mooi om een stukje tekst of gedicht te verwerken van het paar zelf. Religieuze teksten zal ik niet voordragen omdat ik de staat vertegenwoordig. En omdat wij hier een scheiding hebben van kerk en staat ben ik altijd neutraal.
Vooraf bespreek ik met het paar wat de wensen voor de ceremonie zijn. Welke muziek er gespeeld wordt bij binnenkomst, bij het tekenen van de akte en bij het verlaten van de trouwzaal. Belangrijk is ook waar de ouders, opa's en oma's zitten, of er bruidskinderen zijn en of de bruid wordt weggegeven door de vader. Deze details maken een ceremonie altijd heel persoonlijk. De huwelijksformule die ik uitspreek luidt als volgt: 'Bruidegom/bruid '...' neemt u '...' aan tot uw wettige echtgenote/echtgenoot ........ en belooft u getrouw de verplichtingen te vervullen die de wet aan de huwelijkse staat verbindt'.
In het kort belooft het paar voor de wet om trouw te zijn, om elkaar van het noodzakelijke te voorzien en elkaar hulp en bijstand te verlenen.
De functie van de getuigen is een eervolle functie. Vaak staan zij het paar bij met raad en daad. Zij bevestigen dat zij het ja-woord hebben gehoord. Als de akte ooit verloren gaat kunnen zij nog bevestigen dat het huwelijk echt is voltrokken. Maar de akte gaat niet verloren. Die wordt ergens in het oosten van het land opgeslagen in een betonnen bunker en een andere versie wordt opgeslagen in het gemeentehuis. Als de akte verloren gaat worden de getuigen desnoods uit Amerika overgevlogen en op kosten van de gemeente in een hotel ondergebracht. Een gratis reisje dus. Maar dat komt in de praktijk nooit voor.
Den Haag heeft heel veel trouwlocaties. Zo is er het Kurhaus, Paviljoen De Witte aan het strand, het oude stadhuis aan de Groenmarkt en de hypermoderne trouwzaal in het stadhuis aan het Spui. Verder zijn er twee stadsdeelkantoren. Eén in Loosduinen en één in Scheveningen. Ik kan op al die locaties worden ingezet. Dat maakt het werk leuk omdat elke locatie zijn eigen geschiedenis en stijl heeft.
Toen ik begon was mijn droomlocatie Paviljoen De Witte, het voormalig buitenhuis van Koningin Wilhelmina, een cadeau van haar man, koning Willem I. Het is klein, heeft mooie ornamenten en het kijkt uit op zee. Bruidsparen die daar trouwen kunnen hun trouwreportage laten maken bij het aangrenzende museum 'Beelden aan Zee'. Gaandeweg ben ik ook de Groenmarkt steeds meer gaan waarderen vanwege de prachtige plafonds. Dat is een levend museum in een bijzondere omgeving. In de kamer waar ik me verkleed sta ik ook onder de engeltjes. Het heeft een beetje dezelfde uitstraling als Hotel des Indes.
Aan het Spui staat het stadhuis dat ook wel IJspaleis wordt genoemd. Het is wit, koud en modern. De architect had de trouwzaal te kil gemaakt. Later is daar een decorontwerper aan het werk gezet. Die heeft er oosterse en westerse elementen toegevoegd waardoor het een warme en multiculturele sfeer krijgt die niet aan traditie vast zit. Er hangt een baldakijn van Venetiaans fluweel. Op de achtergrond hangen foto's van bruidsparen uit de vorige eeuw geprint op organza. De trouwdatum van het paar hangt daartussen, wat ook weer gelegenheid geeft tot het maken van een mooie foto. In zeventien talen staat er de tekst 'Trouwen is houden en houden is trouwen'.
Eigenlijk alleen maar. Ik ben nog niet zolang ambtenaar maar iedere keer is nieuw. Wat ik er zo bijzonder aan vind is dat, wat er ook gebeurt en hoe zenuwachtig je als paar ook bent, je bij binnenkomst van een trouwzaal in een andere wereld stapt. Alles valt van je af. Een bruid had eens op de trouwdag de auto van haar moeder total-loss gereden. Ze kwam hijgend binnen. Ze had zich in vijf minuten omgekleed en make-up opgedaan en op het moment dat ze binnenkwam was alle stress weg. Als je er eenmaal staat valt alles van je af.
Helga Favier-Mergler, Trouwambtenaar gemeente Den Haag
bookmark
Delen op Facebook
Er zijn nog geen berichten geplaatst.
[Bericht toevoegen]